My Life

Nie ma to jak rozchorować się na majówkę. Zawsze wiedziałam, że urodziłam się po złą gwiazdą, ale to już przesada...Jednak nie tracę energii na pisanie i szukanie inspiracji. Otóż być może niedługo powitam swoją nową muzę, bezimienną jak na razie piękność, zrodzoną z miłości labladora i kundelka. 

        

       Negocjacje jak na razie trwają, ale mam nadzieję, że będzie moja. Kocham zwierzęta, zwłaszcza psy, które według mnie działają antydepresyjnie i antystresowo,a tego ostatnio w moim życiu za dużo. To również nauka odpowiedzialności, bo o swojego pupila należy dbać i zawsze o nim pamiętać. Myślę, że doskonale wypełniło by to mój czas długimi spacerami  oraz wspólnymi zabawami.

      Póki co jest 21, a ja piję trzecią kawę i słucham Norah Jones.My new love. Ma piękny, aksamitny głos, bardzo kobiecy. Rozpływam się.To jest taka typowa "babska" muzyka na takie chłodne, deszczowe wieczory. Chyba długo się utrzymam w tym klimacie. Piosenki o zdesperowanych kobietach, tak ja też do nich należę. 

1. ***

      Pozostały zaledwie dwa tygodnie do bycie pełnoletnią. To taka symboliczna data, nie wierzę w jakąś wielką rewolucję w swoim życiu poza dowodem osobistym, który ułatwi mi parę spraw oraz imprezą, którą planuję od kilku miesięcy . To tylko liczba, jak dla mnie prawdziwą dorosłość uzyskamy, kiedy się usamodzielnimy i będziemy za siebie w pełni odpowiadać. Trudno mi jednak czasem ocenić, kto jest tak naprawdę dojrzały, a może jest tylko inteligentny lub też mądry . To trzy różne określenia, czasem o tym zapominam. Pomijają to wszystko, są różne rodzaje inteligencji, dojrzałości czy mądrości . Łatwo można się w tym pogubić, prawda? 

       Ja jednak nie uważam się w pełni za dojrzałą  osobę, nie zawsze postępuję zgodnie zasadami i posiadam jeszcze to wewnętrzne dziecko, które prędko nie ucieknie, bo to właśnie dzięki temu jestem zawsze pełna energii i mimo wszystko udaje mi się zachować optymistyczne podejście. Jednak nikt nie jest w pełni dojrzały, każdy ma coś do czego nie dorósł w pełni, nie ma w tym nic złego, lecz to sprawia, że cały czas dorastamy, przez całe swoje życie. Jak dla mnie to jest piękne. Prawdą jest, że perfekcyjni stajemy się na starość, doświadczeni po latach uczenia się na własnych i czyichś błędach.

To tyle, jeśli chodzi o moje rozważania, żegnam moją ukochaną Norah.